Anillo de Picos: trekking od schroniska do schroniska przez Picos de Europa
Anillo de Picos to klasyczny wielodniowy trekking od schroniska do schroniska w Picos de Europa: pierścień górskich ścieżek, który łączy osiem schronisk górskich Picos, z 9000 m przewyższenia na 115 km. Zaprojektowali go gospodarze schronisk, by pokazać sportowe, przyrodnicze i kulturowe walory Picos; można go zacząć w dowolnym schronisku i przejść w obu kierunkach, a istnieją też krótsze warianty, obejmujące jeden lub dwa z trzech masywów. To poważna trasa górska, a nie spacer dnem doliny: spodziewaj się długich dni na nierównym wapieniu, częstej mgły i, poza latem, śniegu.
Ten przewodnik wyjaśnia warianty, etapy i czasy przejścia, opisuje schroniska i ich sezony, sposób rezerwacji oraz to, co trzeba ze sobą nieść. Krótsze wędrówki opisuje nasz przewodnik po szlaku Cares i Bulnes, a pozostałe znajdziesz na liście przewodników.
Anillo de Picos w skrócie
| Co to jest | Pętla łącząca schroniska górskie Picos |
| Pełny pierścień | 9000 m przewyższenia na 115 km |
| Warianty | Anillo Vindio (4 etapy), Anillo Extrem (7 etapów), Anillo 3 Macizos (9 etapów) |
| Start | Dowolne schronisko, w obu kierunkach |
| Sezon | Okres, gdy schroniska mają gospodarza, w większości z nich mniej więcej od maja do października |
| Rezerwacja | Miejsca w schroniskach rezerwuje się przez reservarefugios.com |
| Trudność | Teren wysokogórski, kilka eksponowanych odcinków z poręczówką |
Trzy warianty
Warianty to Anillo Vindio (masyw zachodni, 4 etapy), Anillo Extrem (masyw zachodni i centralny, 7 etapów) oraz Anillo 3 Macizos (wszystkie trzy masywy, 9 etapów). Całość można przejść samodzielnie w osiem lub dziewięć dni albo w trzech sektorach, po jednym na masyw.
Jak wybrać:
- Anillo Vindio pozostaje w masywie zachodnim, Cornión, nad jeziorami Covadonga. To najłagodniejsze wprowadzenie i najkrótszy wariant.
- Anillo Extrem dodaje masyw centralny, Urrieles, z Naranjo de Bulnes i najwyższymi szczytami. W wariancie Extrem wędrowcy skracają drogę do Urriellu przez linę na Horcados Rojos.
- Anillo 3 Macizos łączy wszystkie trzy masywy, łącznie z masywem wschodnim, Ándara, i stanowi pełny pierścień.
Jeden z opublikowanych opisów podaje dla pełnej trasy nieco inną sumę, więc każdą pojedynczą liczbę traktuj jako przybliżoną: długość zależy od wybranych wariantów i od miejsca startu.
Gdzie zacząć
Gospodarze schronisk radzą zacząć od masywu zachodniego albo wschodniego, które są technicznie łagodniejsze, a dopiero potem wejść w masyw centralny. Dzięki temu pierwsze dni spędzasz na łatwiejszym terenie, nogi są przyzwyczajone, zanim dotrzesz do najtrudniejszych przełęczy, a ty lepiej wyczuwasz mgłę i teren.
W praktyce większość osób zaczyna:
- Nad jeziorami Covadonga, idąc w górę do Vega de Ario albo Vegarredonda. Szlak PR-PNPE 4 do Vega de Ario ma 7,6 km w jedną stronę z Buferrera.
- W Sotres albo na przełęczy Pandébano, na masyw centralny i Urriellu.
- W Poncebos, podchodząc do Vega de Ario przez Canal de Trea. Inna popularna droga do Vega de Ario wspina się stromym żlebem Canal de Trea, z 1200 m przewyższenia.
Etapy i czasy przejścia
Strona samej trasy podaje etapy pełnego pierścienia między schroniskami wraz z czasami przejścia. Nie uwzględniają one postojów i zakładają dobre warunki.
| Etap | Przez | Czas |
|---|---|---|
| Z Vega de Ario do Vegarredonda | Vega de Aliseda i Llampamala | 4–6 godzin |
| Z Vegarredonda do Vegabaño | Fuente Prieta, Vega Huerta, Canal del Perro | 8–10 godzin |
| Z Vegabaño do Collado Jermoso | Przełęcz Dobres, Canal de Asotín | 7,5 godziny |
| Z Collado Jermoso do Cabaña Verónica | Tiro Casares | 2,5 godziny |
| Z Cabaña Verónica do Casetón de Ándara | Áliva | 8 godzin |
| Z Casetón de Ándara do Vega de Urriellu | Sotres | 8 godzin |
| Z Vega de Urriellu do Jou de los Cabrones | Horcada Arenera | 2 godziny 45 minut |
| Z Jou de los Cabrones do Vega de Ario | Ścieżka Cares i Canal de Trea | 10–11 godzin |
Kilka etapów się wyróżnia. Z Vegarredonda do Vegabaño oraz z Jou de los Cabrones z powrotem do Vega de Ario to bardzo długie dni: za Jou de los Cabrones niektóre eksponowane odcinki zabezpieczono poręczówką, a zejście prowadzi aż na dno wąwozu Cares, po czym znów trzeba podchodzić. Krótkie etapy, takie jak z Collado Jermoso do Cabaña Verónica, są krótkie czasowo, ale wysokie i skaliste.
Odległości i podejścia na pierwszych etapach
Inny opublikowany opis pierścienia podaje odległości i przewyższenia dla etapów zachodnich:
- Etap 1: z Vega de Ario do Vegarredonda – 8 km, 360 m podejścia i 560 m zejścia.
- Etap 2: z Vegarredonda do Vegabaño – 16,4 km, 1460 m podejścia i 1320 m zejścia.
- Etap 3: z Vegabaño do Collado Jermoso – 17,8 km, 1380 m podejścia i 820 m zejścia.
Te podejścia pokazują, dlaczego czasy są tak długie: na Anillo wysokość liczy się znacznie bardziej niż odległość.
Schroniska
Anillo zbudowano wokół schronisk. Większość schronisk ma przez część roku gospodarza, wyżywienie i prycze z kocami; gdy gospodarza nie ma, część schroniska pozostaje otwarta, a miejsca należy rezerwować z wyprzedzeniem.
| Schronisko | Masyw | Wysokość | Uwagi |
|---|---|---|---|
| Vega de Ario | Zachodni (Asturia) | 1630 m | 40 miejsc na pryczach, od maja do października |
| Vegarredonda | Zachodni (Asturia) | 1470 m | 68 miejsc, gospodarz przez cały rok |
| Vegabaño | Zachodni (León) | 1432 m | 35 miejsc, zamknięte od połowy stycznia do marca |
| Collado Jermoso | Centralny (León) | 2067 m | 40 miejsc, gospodarz od maja do października |
| Cabaña Verónica | Centralny (Kantabria) | 2325 m | Maleńka chatka: metalowa kopuła ze starego lotniskowca |
| Casetón de Ándara | Wschodni (Kantabria) | 1725 m | Dojście z Sotres w stronę Escarandi |
| Vega de Urriellu | Centralny (Asturia) | 1960 m | 96 miejsc, od 15 marca do 15 grudnia |
| Jou de los Cabrones | Centralny (Asturia) | 2100 m | 24 miejsca, od maja do października, radio ratunkowe |
Wysokości pochodzą z listy schronisk na stronie samej trasy; lista parku podaje niektóre z nich nieco inaczej. Dwa inne schroniska przydają się na wariantach albo jako miejsca odwrotu: schronisko Terenosa przy przełęczy Pandébano ma 30 miejsc, jest otwarte od maja do października, bez radia i bez posiłków, a schronisko-hotel Áliva, na wysokości 1666 m, ma 70 miejsc w pokojach i jest otwarte od maja do września.
Poza sezonem
Poza sezonem, gdy nie ma gospodarza, schronisko Urriellu utrzymuje część biwakową z 6 pryczami i kocami. Inne schroniska zostawiają mniejszą bezpłatną część, gdy gospodarza nie ma. Nie licz na to: to schronienia awaryjne, a nie rezerwacja.
Najpiękniejsze miejsca po drodze
Każdy etap ma swój moment, ale kilka miejsc sprawia, że ludzie tu wracają.
- Vega de Ario. Vega de Ario to znakomity punkt widokowy na szczyty masywu centralnego i dolinę Valdeón. Półtorej godziny marszu od schroniska Ario prowadzi na szczyt Jultayu (1940 m), punkt widokowy 1500 m nad wąwozem Cares. To świetna wieczorna lub poranna wycieczka, jeśli niebo jest czyste.
- Vegarredonda i Ordiales. Schronisko Vegarredonda leży w połowie drogi do punktu widokowego Mirador de Ordiales, gdzie spoczywają szczątki markiza Villaviciosa, twórcy parku narodowego Montaña de Covadonga. Park zaleca, by przy dobrej widoczności zawsze dojść aż do Ordiales.
- Horcados Rojos. Na skrócie wariantu Extrem przechodzisz przez przełęcz Horcados Rojos. Ostatnie podejście na przełęcz to stroma, kamienista ścieżka, a przy śniegu, lodzie lub mgle park odradza próbę przejścia.
- Urriellu. Naranjo de Bulnes (Picu Urriellu) ma 2519 m wysokości, a jego zachodnia ściana to pionowy mur wysoki na 550 m. Nocleg u jego stóp to dla wielu wędrowców emocjonalny szczyt całego pierścienia.
Zagrożenia na znanych ścieżkach
Niektóre etapy biegną tymi samymi ścieżkami co popularne wycieczki jednodniowe, a ostrzeżenia parku dla tych wycieczek dotyczą także Anillo. W drodze powrotnej z Vega de Ario park ostrzega, by uważać na odejście do Llaguiellu i trzymać się znaków malowanych. Przy śniegu lub lodzie trasa może być niebezpieczna na Collado Vallejo, w drodze do Urriellu. A sam Cares biegnie przez masyw krasowy, z którego nieustannie odrywają się kamienie, mogące spaść z wysokości setek metrów.
Dłuższa alternatywa: Ruta de la Reconquista
Jeśli wolisz przejść Picos w poprzek niż dookoła, własną trasą długodystansową parku jest Ruta de la Reconquista, oznaczona GR-PNPE 202. Pełna Ruta de la Reconquista, z Covadonga do Cosgaya, ma 58,6 km, a pełna trasa pokonuje 2873 m przewyższenia. Trzeba ją podzielić na co najmniej trzy etapy: z Covadonga do Poncebos, z Poncebos do Sotres i z Sotres do Cosgaya. Na etapie Poncebos–Covadonga nie ma schronisk górskich, więc trzeba go zaplanować tak, by skończyć za dnia. To dobry wybór dla wędrowców, którzy chcą trasy liniowej kończącej się w wiosce w dolinie.
Rezerwacja i paszport
Miejsca w schroniskach rezerwuje się przez reservarefugios.com. Możesz zarezerwować każde schronisko sam albo całą pętlę z przewodnikiem górskim. Rezerwacja w ramach programu obejmuje koszulkę, mapę trasy i paszport, w którym zbierasz pieczątki w każdym schronisku.
Na lipiec i sierpień rezerwuj wcześnie, bo popularne schroniska, takie jak Urriellu i Vega de Ario, się zapełniają. Jeśli pogoda zmusi cię do zmiany planu, zadzwoń do schronisk, które pomijasz, żeby twoja prycza trafiła do kogoś innego.
Z lekkim plecakiem
Zalecany styl to spanie i jedzenie w schroniskach, bez sprzętu biwakowego i garnków. Dzięki temu plecak jest na tyle lekki, by poradzić sobie na stromych przełęczach. Co zabrać:
- Nawigację: noś mapy, kompas i dobry sprzęt (buty, ubrania na zimno i deszcz, wodę, jedzenie, podstawową apteczkę), bo pogoda może zmienić się niespodziewanie.
- Wodę: krajobraz krasowy sprawia, że wyższe partie są wyjątkowo suche, więc noś własną wodę.
- Ciepłe i nieprzemakalne warstwy: pogoda w parku jest niepewna, więc zawsze warto mieć przy sobie lekką kurtkę przeciwdeszczową.
- Wkładkę do śpiwora: schroniska zapewniają koce.
- Ślady offline: ślady GPS większości znakowanych szlaków można pobrać ze strony internetowej parku.
Kiedy iść
Sezonem na Anillo jest okres, gdy schroniska mają gospodarza, w większości z nich mniej więcej od maja do października. W tym czasie:
- Początek sezonu oznacza śnieg na wysokich przełęczach. Śnieg może zablokować drogę, zwłaszcza w górnych partiach, na trasach takich jak ta do Vega de Ario.
- Pełnia lata jest najpewniejsza, choć latem gęsta mgła potrafi się podnieść nawet w słoneczne dni.
- Jesień jest spokojniejsza, z krótszymi dniami i schroniskami, które zaczynają się zamykać.
Zimą i wiosną pasmo jest bardzo techniczne; niezbędne są dobra orientacja w terenie oraz umiejętność posługiwania się czekanem i rakami. Na śnieg lub lód wchodź tylko z odpowiednim sprzętem: rakami i czekanem. Przed wyjściem zajrzyj na naszą stronę pogody i do komunikatów lawinowych parku.
Mgła i bezpieczeństwo
Mgła to zagrożenie, które zaskakuje najwięcej osób. Na wysokości bardzo gęste mgły, nazywane tu encainadas, są bardzo częste, nawet latem. Jeśli mgła cię zaskoczy, park radzi, że najrozsądniej jest znaleźć jakieś schronienie i poczekać, aż się rozwieje, nawet jeśli potrwa to godziny. Jeśli zgubisz się we mgle, zachowaj spokój i wezwij pomoc; nigdy nie próbuj iść dalej nocą po nieznanym terenie.
Rady parku dotyczące bezpieczeństwa wędrowców:
- Planuj i daj komuś znać. Planuj wędrówki, sprawdzaj prognozę i nigdy nie chodź sam albo zostaw komuś informację o swojej trasie.
- Zostaw kartkę w samochodzie. Jeśli zostawiasz samochód na kilka dni, połóż za przednią szybą kartkę z trasą i datami.
- Naucz się zawracać. Sprawdzaj prognozę, obserwuj nagłe zmiany pogody i naucz się zawracać.
- Znaj numer alarmowy. Zasięg sieci komórkowej w Picos jest ograniczony, ale połączenie z numerem 112 działa na znacznie większym obszarze. Jeśli możesz się wychładzać, dzwoń pod 112.
Zasady na trasie
Anillo przecina park narodowy, więc na całej pętli obowiązują zasady parku:
- Biwakowanie: biwakowanie na dziko z namiotem jest w parku narodowym zabronione; nocleg na biwaku jest dozwolony powyżej 1600 m. Namioty biwakowe można rozbić godzinę przed zachodem słońca i trzeba je zwinąć godzinę po wschodzie.
- Ogień: rozpalanie ognia bez zezwolenia jest zabronione.
- Psy: w parku narodowym nie wolno spuszczać psów ze smyczy.
- Ścieżki: planuj wędrówki i trzymaj się wytyczonych ścieżek.
Kempingi w dolinach na noc przed trekkingiem lub po nim opisuje nasz przewodnik po kempingach.
Dojazd na start i powrót
Większość wędrowców przyjeżdża do Cangas de Onís, by ruszyć znad jezior, albo do Arenas de Cabrales, by ruszyć z Poncebos lub Sotres. Latem droga nad jeziora jest zamknięta dla samochodów i wjeżdżasz autobusem: plan transportowy przewiduje najwyżej 3000 pasażerów autobusów dziennie, dlatego warto kupić bilet z wyprzedzeniem. Z Arenas latem kursuje autobus do Poncebos i dalej do Sotres. Nasz przewodnik jak dotrzeć do Picos de Europa opisuje połączenia, a przewodnik po noclegach pomaga wybrać bazę na noce przed trekkingiem i po nim.
Nie jesteś gotowy na cały pierścień?
Anillo to duże przedsięwzięcie. Jeśli najpierw chcesz posmakować wysokich Picos:
- Dojdź do jednego schroniska i wróć. Schronisko Vega de Urriellu leży na wysokości 1960 m, pod Naranjo de Bulnes; podejście z Sotres zajmuje 4 godziny w górę i 8 godzin tam i z powrotem, a trasę można podzielić na dwa etapy, nocując w schronisku.
- Wjedź kolejką linową i zejdź pieszo. Trasa Puertos de Áliva z górnej stacji (El Cable) do Fuente Dé ma 14,5 km i niski stopień trudności.
- Dołącz do wycieczki z przewodnikiem. Na stronie z wycieczkami znajdziesz jednodniowe wycieczki z przewodnikiem do Bulnes z kolejką szynowo-linową i inne wyjazdy w głąb parku.
Najczęstsze pytania
Jak długi jest Anillo de Picos? Pełny pierścień łączy osiem schronisk górskich Picos, z 9000 m przewyższenia na 115 km, zwykle w osiem lub dziewięć dni.
Czy mogę przejść tylko część? Tak. Anillo Vindio obejmuje masyw zachodni w 4 etapach, a pierścień można też przejść w trzech sektorach, po jednym na masyw.
Gdzie zacząć? Gospodarze schronisk radzą zacząć od masywu zachodniego albo wschodniego, które są technicznie łagodniejsze, a dopiero potem wejść w masyw centralny.
Jak zarezerwować schroniska? Miejsca w schroniskach rezerwuje się przez reservarefugios.com.
Czy muszę nieść namiot? Nie. Zalecany styl to spanie i jedzenie w schroniskach, bez sprzętu biwakowego i garnków.
Czy da się go przejść zimą? Tylko doświadczonym alpinistom. Zimą i wiosną pasmo jest bardzo techniczne; niezbędne są dobra orientacja w terenie oraz umiejętność posługiwania się czekanem i rakami.