Mapa Picos de Europa: trzy masywy, regiony, doliny i od czego zacząć
Picos de Europa to trzy bloki wapienia rozdzielone dwoma głębokimi wąwozami rzecznymi, leżące tam, gdzie stykają się Asturia, Kantabria i prowincja León. Masyw zachodni wznosi się nad Cangas de Onís i jeziorami Covadonga, masyw centralny skupia najwyższe szczyty i Naranjo de Bulnes, a mniejszy masyw wschodni góruje nad doliną Liébana i miasteczkiem Potes. Kiedy już masz ten obraz w głowie, mapa nabiera sensu: każda atrakcja, o której słyszałeś, leży po jednej z trzech stron pasma, a drogi okrążają góry zamiast przez nie przechodzić.
Ten przewodnik oprowadza cię po mapie. Wyjaśnia, czym są masywy i rozdzielające je rzeki, jakie są regiony i gminy, które miasteczka są bramami do gór z każdej strony, gdzie są centra dla zwiedzających i punkty widokowe dostępne samochodem oraz jak wybrać stronę, od której zacząć. Szczegóły każdego obszaru znajdziesz w przewodnikach po jeziorach Covadonga, szlaku Cares i Bulnes oraz Fuente Dé i Liébanie.
Picos de Europa w skrócie
| Masywy | Zachodni (Cornión), centralny (Urrieles), wschodni (Ándara) |
| Wielkość pasma | Około 20 km z północy na południe i 35 km z zachodu na wschód |
| Najwyższy szczyt | Torrecerredo, 2648 m, w masywie centralnym |
| Park narodowy | 66 030,36 ha w Asturii, prowincji León i Kantabrii |
| Utworzenie | 24 lipca 1918 roku, jako Montaña de Covadonga |
| Rezerwat biosfery | Od 2003 roku |
| Odległość od morza | Zaledwie 15 km w najdalej wysuniętym na północ punkcie |
Park narodowy wywodzi się z pierwszego parku narodowego Hiszpanii, Montaña de Covadonga, ustanowionego ustawą 24 lipca 1918 roku. Od 2003 roku jest rezerwatem biosfery i jest drugim najczęściej odwiedzanym parkiem narodowym w Hiszpanii. Picos to największa formacja wapienna w atlantyckiej Europie, z przepaściami głębszymi niż 1000 m i wyraźnymi śladami erozji lodowcowej.
Większość osób odwiedzających góry po raz pierwszy zaskakuje to, jak zwarte jest całe pasmo. To mniej więcej prostokątny blok o wymiarach około 20 km z północy na południe i około 35 km z zachodu na wschód, a mimo to czternaście szczytów przekracza 2600 m, czterdzieści przekracza 2500 m, a niemal 250 przekracza 2000 m. W najdalej wysuniętym na północ punkcie Picos leżą zaledwie 15 km od morza i dlatego chmury napływające znad Zatoki Biskajskiej tak często spowijają szczyty mgłą.
Jak czytać mapę: granice wyznaczają rzeki
Najprościej zrozumieć Picos, idąc za wodą. Od zachodu pasmo zamykają rzeki Sella i Dobra, a od wschodu Deva. Wewnątrz tej ramy dwie rzeki wyżłobiły wąwozy, które dzielą wapień na trzy części. Cares oddziela Cornión od Urrieles, a dalej na wschód Duje oddziela Urrieles od masywu Ándara.
Na każdej mapie możesz więc wyśledzić:
- Dobrę i Sellę na zachodzie, poniżej masywu zachodniego i drogi z Cangas de Onís.
- Wąwóz Cares, biegnący na północ między masywem zachodnim a centralnym, od doliny Valdeón w prowincji León do Poncebos w Asturii. Wzdłuż niego prowadzi słynny szlak Cares.
- Dolinę Duje między masywem centralnym a wschodnim, wznoszącą się od Poncebos w stronę Sotres i wysokich pastwisk Áliva.
- Devę na wschodzie, płynącą na północ przez Liébanę i wąwóz La Hermida. Wąwóz La Hermida, o długości niemal 22 km, wyżłobiony przez rzekę Deva, jest najdłuższym wąwozem północnej Hiszpanii.
Drogi biegną tymi dolinami wokół masywów i wnikają w kilka z nich, ale żadna nie przecina wysokiego wapiennego płaskowyżu. To najważniejszy fakt przy planowaniu: przejazd z jednej strony Picos na drugą oznacza objazd, a trasa, która w linii prostej wygląda na krótką, może zająć większą część przedpołudnia.
Masyw zachodni: Cornión
Masyw zachodni nazywa się Cornión od kształtu rogu, jaki ma jego sylwetka oglądana od zachodu. Większość odwiedzających widzi go jako pierwszy, bo leżą tu jeziora Covadonga i sanktuarium Covadonga.
Jego najwyższym punktem jest Peña Santa. W masywie zachodnim Peña Santa, o wysokości 2596 m, wznosi się o 110 m ponad następny szczyt masywu. Jeziora leżą na jego północnym skraju: jeziora Enol i Ercina leżą na wysokości 1070 i 1108 m, a z sanktuarium prowadzi do nich kręta, 12-kilometrowa droga. W 2026 roku dostęp do jezior Covadonga jest regulowany od 1 czerwca do 18 października oraz 24, 25 i 31 października i w te dni wjeżdżasz na górę autobusem z Cangas de Onís.
Co możesz tu robić bez poważnego doświadczenia górskiego:
- Odwiedzić bazylikę i Świętą Grotę w Covadonga.
- Pojechać autobusem nad jeziora i przejść łatwe pętle wokół Enol i Ercina.
- Pójść dalej na Vega de Ario albo do punktu widokowego Mirador de Ordiales, jeśli masz dobrą kondycję, a dzień jest pogodny.
Przewodnik po jeziorach Covadonga szczegółowo opisuje zasady wjazdu i trasy spacerowe.
Masyw centralny: Urrieles
Masyw centralny, Urrieles, jest najbardziej poszarpany z trzech i skupia najwyższe szczyty. Torrecerredo, o wysokości 2648 m, to najwyższy szczyt parku narodowego. Obok wznosi się góra, którą większość ludzi ma przed oczami, gdy myśli o Picos: Naranjo de Bulnes (Picu Urriellu) ma 2519 m wysokości, a jego zachodnia ściana to pionowy mur wysoki na 550 m.
Masyw centralny otaczają trzy bardzo różne bramy:
- Poncebos i Bulnes na północy, na asturyjskim końcu wąwozu Cares, skąd kolejka szynowo-linowa wjeżdża do Bulnes.
- Caín i dolina Valdeón na południowym zachodzie, leoński koniec szlaku Cares.
- Fuente Dé na południowym wschodzie, w Kantabrii, gdzie kolejka linowa wynosi cię na płaskowyż. Kolejka linowa Fuente Dé pokonuje 753 m przewyższenia na wysokość 1823 m w około 4 minuty.
Z Sotres, jednej z najwyżej położonych wiosek Asturii, droga pnie się dalej w stronę przełęczy Pandébano, klasycznego punktu startowego dla wędrowców idących pod Naranjo. Przełęcz Pandébano leży na wysokości 1212 m.
Masyw wschodni: Ándara
Masyw wschodni, nazwany od kotła Ándara, jest najskromniejszy z trzech; jego najwyższy punkt, Morra de Lechugales, sięga 2444 m. Jest tu spokojniej, na zboczach widać stare drogi górnicze, a najlepiej ogląda się go z dołu: z Potes, z Santo Toribio i z dróg Liébany. Punkt widokowy Santo Toribio patrzy na południową ścianę masywu wschodniego.
Jeśli nocujesz w Liébanie, masyw Ándara to ściana, którą widzisz rano. Wędrowcy docierają do jego schroniska, Casetón de Ándara, z Sotres w stronę Escarandi.
Trzy regiony, jedenaście gmin
Park leży na terenie trzech wspólnot autonomicznych, a mapa zmienia język i numerację dróg, gdy przejeżdżasz z jednej do drugiej. Park narodowy zajmuje 66 030,36 ha w Asturii, prowincji León i Kantabrii.
| Region | Gminy na obszarze parku |
|---|---|
| Asturia | Amieva, Cabrales, Cangas de Onís, Onís, Peñamellera Alta, Peñamellera Baja |
| Kantabria | Camaleño, Cillórigo de Liébana, Tresviso |
| León (Kastylia i León) | Oseja de Sajambre, Posada de Valdeón |
Niektóre z nich leżą niemal w całości w górach. Tresviso (Kantabria) leży w 100% w granicach parku, a Oseja de Sajambre i Posada de Valdeón (León) również w 100% leżą w parku. Po stronie kantabryjskiej tabela samego parku podaje, że 60,69% powierzchni gminy Camaleño znajduje się w parku.
W praktyce regiony kształtują twoją podróż:
- Asturia to północ i zachód: Cangas de Onís, Covadonga, jeziora, Arenas de Cabrales, Poncebos, Bulnes i Sotres.
- Kantabria to wschód: wąwóz La Hermida, Potes, Santo Toribio i Fuente Dé.
- León to południe: doliny Valdeón i Sajambre oraz Caín.
Miasteczka wypadowe z każdej strony
W wysokich górach nie nocujesz, chyba że w schronisku, więc mapa ważna przy planowaniu to pierścień miasteczek i wiosek na obrzeżach.
| Brama | Strona | Dokąd prowadzi |
|---|---|---|
| Cangas de Onís | Północny zachód, Asturia | Covadonga i autobus nad jeziora |
| Arenas de Cabrales | Północ, Asturia | Poncebos, szlak Cares i Bulnes |
| Sotres | Północny wschód, Asturia | Pandébano i trasy pod Naranjo |
| Potes | Wschód, Kantabria | Liébana, Santo Toribio i Fuente Dé |
| Fuente Dé | Południowy wschód, Kantabria | Kolejka linowa |
| Posada de Valdeón i Caín | Południe, León | Południowy koniec szlaku Cares |
Cangas de Onís leży na wysokości 87 m, Arenas de Cabrales na około 140 m, a Potes na 291 m. Na drugim biegunie Fuente Dé leży na wysokości 1094 m, a Sotres na 1050 m. Nasz przewodnik po noclegach szczegółowo porównuje te bazy.
Objazd gór
Droga dookoła nie jest jedną drogą, ale główne połączenia są dobrze znane:
- Z Cangas de Onís do Arenas de Cabrales drogą AS-114, a potem drogą AS-264, która prowadzi 6 km do Poncebos.
- Z Potes do Fuente Dé drogą regionalną CA-185, która łączy Potes i Fuente Dé; mierzona jako podjazd rowerowy ma 22,7 km długości i 809 m przewyższenia.
- Z Liébany na wybrzeże Asturii przez wąwóz La Hermida, wzdłuż Devy.
Na drogach wysokogórskich nastaw się na powolną jazdę. Jedyna droga nad jeziora otwarta dla prywatnych pojazdów to CO-4 z Covadonga, a aplikacje z mapami mogą poprowadzić cię drogami gruntowymi zamkniętymi dla prywatnych samochodów. Latem parking na Pandébano zapełnia się bardzo szybko, a z Arenas do Poncebos kursuje autobus, więc nie musisz walczyć o miejsce na początku szlaku Cares. Nasz przewodnik jak dotrzeć do Picos de Europa omawia lotniska, autobusy i jazdę samochodem.
Centra dla zwiedzających i punkty informacji
Park prowadzi centra i biura z każdej strony i to najlepsze miejsca, by zdobyć aktualną mapę i zapytać o warunki.
| Centrum | Gdzie | Uwagi |
|---|---|---|
| Centrum dla zwiedzających Sotama | Tama, Cillórigo de Liébana (Kantabria) | Codziennie 9:00–19:30 od 1 kwietnia do 31 października; zamknięte od 22 grudnia do 7 stycznia |
| Casa Dago | Avenida Covadonga 43, Cangas de Onís | Biuro administracyjne i informacyjne parku |
| Centrum Pedro Pidal | Buferrera, przy jeziorze Enol | Informacja, a latem bezpłatne wycieczki z przewodnikiem |
| Biuro w Posada de Valdeón | El Ferial, Posada de Valdeón | Krótka wystawa o powstaniu Picos, ich florze i faunie |
Od 1 lipca do 15 września, w Wielkanoc i w długie weekendy ogólnokrajowe park prowadzi punkty informacji przy głównych wejściach. Te punkty informacji są czynne w godzinach 9:00–17:00. Jeden z nich stoi w Chorco de los Lobos przy drodze z Cordiñanes do Caín, a inne przy głównych wejściach, takich jak Buferrera i Poncebos.
Ślady GPS większości znakowanych szlaków można pobrać ze strony internetowej parku i warto wgrać je przed wyjazdem: zasięg sieci komórkowej w Picos jest ograniczony, ale połączenie z numerem 112 działa na znacznie większym obszarze.
Punkty widokowe dostępne samochodem
Dobrym sposobem, by przy pierwszej wizycie zobaczyć kształt pasma, jest przejazd między punktami widokowymi wymienionymi przez park. Dają ci mapę oglądaną z ziemi.
Asturia
- Mirador de la Reina: punkt widokowy Mirador de la Reina leży na 6,5 km drogi nad jeziora i patrzy na północ, na doliny.
- Camarmeña: punkt widokowy Camarmeña, we wiosce nad Poncebos, patrzy na Naranjo de Bulnes.
- Pozo de la Oración: punkt widokowy Pozo de la Oración w Poo de Cabrales również patrzy na Naranjo de Bulnes.
León
- Mirador de Valdeón: punkt widokowy Mirador de Valdeón leży przy drodze między Panderruedas a Posada de Valdeón.
- Mirador del Tombo: punkt widokowy Mirador del Tombo, przy drodze z Cordiñanes do Caín, patrzy na szczyty masywu centralnego.
Kantabria
- Mirador del Cable: punkt widokowy Mirador del Cable leży przy górnej stacji kolejki linowej Fuente Dé, z widokiem na górną zlewnię Devy.
- Santo Toribio: punkt widokowy obok klasztoru zwrócony jest ku południowej stronie masywu wschodniego.
- Llesba: z przełęczy San Glorio droga gruntowa prowadzi na przełęcz Llesba, z widokiem na masyw wschodni.
Wybór strony
Większość osób przyjeżdża na dwa do czterech dni i nie zdąży zobaczyć wszystkiego. Mapa podsuwa trzy naturalne plany:
- Strona asturyjska: zamieszkaj w Cangas de Onís albo w Arenas de Cabrales. Jednego dnia jedź nad jeziora, a następnego na szlak Cares lub do Bulnes. To strona z najsłynniejszymi atrakcjami i najbardziej zatłoczonymi drogami.
- Strona kantabryjska: zamieszkaj w Potes. Przejedź przez wąwóz La Hermida, odwiedź Santo Toribio i wjedź kolejką linową Fuente Dé. Pogoda w Liébanie bywa łaskawsza; jak cała Liébana, Potes ma mikroklimat zbliżony do śródziemnomorskiego, który pozwala uprawiać winorośl.
- Strona leońska: zamieszkaj w Posada de Valdeón. Dolina Valdeón leży między masywem zachodnim a centralnym i nazywana jest sercem Picos de Europa; płynie przez nią Cares, z południa na północ. To najspokojniejsza strona i dobry wybór, jeśli chcesz przejść wąwóz od południa.
Jeśli masz tylko jeden dzień i nie masz samochodu, wycieczka z przewodnikiem to najprostszy sposób, by dobrze poznać jedną stronę. Na stronie z wycieczkami znajdziesz jednodniowe wyjazdy z Gijón, Oviedo i Santanderu nad jeziora, do Bulnes i do Liébany.
Mgła, skala i odczytywanie odległości
Mapy spłaszczają Picos. Krótka kreska na papierze może kryć podejście o tysiąc metrów lub więcej. Kilka praktycznych zasad:
- Wysokość liczy się bardziej niż odległość. Szlak Cares (PR-PNPE 3) ma 12 km w jedną stronę z Poncebos do Caín, ale to niska ścieżka; trasa z Sotres do schroniska Urriellu ma podobną długość i pokonuje 1070 m przewyższenia.
- Mgła to norma. Na wysokości bardzo gęste mgły, nazywane tu encainadas, są bardzo częste, nawet latem. Jeśli mgła cię zaskoczy, park radzi, że najrozsądniej jest znaleźć jakieś schronienie i poczekać, aż się rozwieje, nawet jeśli potrwa to godziny.
- Szlaki są znakowane, ale wysokie partie nie wybaczają błędów. Noś mapy, kompas i dobry sprzęt (buty, ubrania na zimno i deszcz, wodę, jedzenie, podstawową apteczkę), bo pogoda może zmienić się niespodziewanie.
Sprawdzaj prognozę dla każdej strony osobno na naszej stronie pogody, bo doliny zwrócone na północ i Liébana mogą tego samego dnia wyglądać zupełnie inaczej.
Zasady, które warto znać przed planowaniem
Kilka zasad parku daje o sobie znać w terenie i warto je znać, zanim zaczniesz planować:
- Bez biwakowania na dziko z namiotem. Biwakowanie na dziko z namiotem jest w parku narodowym zabronione; nocleg pod gołym niebem jest dozwolony powyżej 1600 m. Kempingi wokół parku opisuje nasz przewodnik po kempingach.
- Bez dronów. Latanie dronami w parku narodowym jest ograniczone do nielicznych zastosowań związanych z zarządzaniem parkiem i do dozwolonych badań.
- Psy na smyczy. W parku narodowym nie wolno spuszczać psów ze smyczy.
- Jaskinie są zamknięte. Wchodzenie do jaskiń parku jest zabronione bez wyraźnego zezwolenia.
Szlaki też bywają zamykane. 16 października 2026 roku podano, że szlak Cares jest całkowicie zamknięty między Poncebos a Caín z powodu prac konserwacyjnych; po zamontowaniu metalowej kładki w miejscu, gdzie ścieżka się osunęła, park ogłosił, że szlak Cares jest znów otwarty na całej długości. Przed każdą długą wędrówką sprawdź komunikaty parku.
Najczęstsze pytania
Gdzie leżą Picos de Europa? W północnej Hiszpanii, w środkowej części Gór Kantabryjskich, tam, gdzie stykają się Asturia, Kantabria i León. Najbliższe miasta to Oviedo i Santander.
Jaki jest najwyższy szczyt? Torrecerredo, o wysokości 2648 m, to najwyższy szczyt parku narodowego. Leży w masywie centralnym.
Jak duży jest ten obszar? Pasmo to mniej więcej prostokątny blok o wymiarach około 20 km z północy na południe i około 35 km z zachodu na wschód. Park narodowy zajmuje 66 030,36 ha.
Od której strony zacząć? Nad jeziora i do Covadonga ruszaj z Cangas de Onís. Na szlak Cares i do Bulnes z Arenas de Cabrales. Do kolejki linowej i Santo Toribio z Potes.
Czy można przejechać przez góry samochodem? Żadna droga nie przecina wysokich masywów. Objeżdżasz je dolinami Selli, Cares, Duje i Devy.
Gdzie dostanę papierową mapę? W centrach dla zwiedzających i biurach parku, takich jak Sotama koło Potes, Casa Dago w Cangas de Onís i biuro w Posada de Valdeón.