Kaart van de Picos de Europa: de drie massieven, regio's, dalen en waar je begint
De Picos de Europa zijn drie blokken kalksteen, gescheiden door twee diepe rivierkloven, precies op de plek waar Asturië, Cantabrië en León samenkomen. Het westelijke massief rijst op boven Cangas de Onís en de meren van Covadonga, het centrale massief draagt de hoogste toppen en de Naranjo de Bulnes, en het kleinere oostelijke massief kijkt neer op het dal van Liébana en Potes. Heb je dat beeld eenmaal in je hoofd, dan valt de kaart op zijn plek: elke bezienswaardigheid waar je van gehoord hebt, ligt aan een van de drie kanten van het gebergte, en de wegen lopen om de bergen heen, niet erdoorheen.
Deze gids neemt je mee rond de kaart. Hij legt de massieven uit en de rivieren die ze scheiden, de regio’s en gemeenten, de toegangsstadjes aan elke kant, de bezoekerscentra en de uitkijkpunten die je met de auto bereikt, en hoe je kiest aan welke kant je begint. Voor de details van elk gebied volg je de links naar de gidsen over de meren van Covadonga, de Caresroute en Bulnes en Fuente Dé en Liébana.
De Picos de Europa in het kort
| Massieven | West (Cornión), centraal (Urrieles), oost (Ándara) |
| Omvang van het gebergte | Ongeveer 20 km van noord naar zuid en 35 km van west naar oost |
| Hoogste top | Torrecerredo, 2.648 m, in het centrale massief |
| Nationaal park | 66.030,36 ha in Asturië, León en Cantabrië |
| Opgericht | 24 juli 1918, als de Montaña de Covadonga |
| Biosfeerreservaat | Sinds 2003 |
| Afstand tot de zee | Nauwelijks 15 km op het noordelijkste punt |
Het nationale park is voortgekomen uit het eerste nationale park van Spanje, de Montaña de Covadonga, bij wet ingesteld op 24 juli 1918. Het is sinds 2003 een biosfeerreservaat en het is het op één na meest bezochte nationale park van Spanje. De Picos zijn de grootste kalksteenformatie van Atlantisch Europa, met afgronden van meer dan 1.000 m diep en duidelijke sporen van gletsjererosie.
Wat de meeste eerste bezoekers verrast, is hoe compact het allemaal is. Het gebergte is een ruwweg rechthoekig blok van ongeveer 20 km van noord naar zuid en ongeveer 35 km van west naar oost, en toch zijn er veertien toppen hoger dan 2.600 m, veertig hoger dan 2.500 m en bijna 250 hoger dan 2.000 m. Op hun noordelijkste punt liggen de Picos nauwelijks 15 km van de zee, en daarom hullen de wolken die vanaf de Golf van Biskaje binnenrollen de toppen zo vaak in mist.
Zo lees je de kaart: de rivieren trekken de lijnen
De eenvoudigste manier om de Picos te begrijpen, is het water volgen. Het gebergte wordt begrensd door de rivieren de Sella en de Dobra in het westen en de Deva in het oosten. Binnen dat kader hebben twee rivieren de kloven uitgesleten die de kalksteen in drieën delen. De Cares scheidt de Cornión van de Urrieles, en verder naar het oosten scheidt de Duje de Urrieles van het massief van Ándara.
Op elke kaart kun je dus volgen:
- De Dobra en de Sella in het westen, onder het westelijke massief en de weg vanaf Cangas de Onís.
- De Careskloof, die naar het noorden loopt tussen het westelijke en het centrale massief, van het dal van Valdeón in León tot Poncebos in Asturië. De beroemde Caresroute volgt hem.
- Het dal van de Duje tussen het centrale en het oostelijke massief, dat vanaf Poncebos omhoogloopt naar Sotres en de hoge weiden van Áliva.
- De Deva in het oosten, die naar het noorden stroomt door Liébana en de kloof van La Hermida. De kloof van La Hermida, bijna 22 km lang en uitgesleten door de rivier de Deva, is de langste kloof van Noord-Spanje.
Wegen volgen deze dalen langs de buitenkant van de massieven en een paar ervan in, maar geen enkele weg steekt de hoge kalksteen over. Dat is het belangrijkste feit voor je planning: van de ene kant van de Picos naar de andere betekent eromheen rijden, en een tocht die hemelsbreed kort lijkt, kan het grootste deel van een ochtend kosten.
Het westelijke massief: Cornión
Het westelijke massief heet de Cornión, naar de hoornvorm van zijn silhouet gezien vanuit het westen. Het is de kant die de meeste bezoekers het eerst zien, omdat hier de meren van Covadonga en het heiligdom van Covadonga liggen.
Het hoogste punt is de Peña Santa. In het westelijke massief steekt de Peña Santa, met 2.596 m, 110 m uit boven de volgende top van het massief. De meren liggen aan de noordrand: het Enolmeer en het Ercinameer liggen op 1.070 en 1.108 m en zijn vanaf het heiligdom bereikbaar via een kronkelende weg van 12 km. De toegang tot de meren van Covadonga is in 2026 gereguleerd van 1 juni tot 18 oktober en op 24, 25 en 31 oktober, en op die data ga je met de bus vanuit Cangas de Onís naar boven.
Wat je hier zonder serieuze bergervaring kunt doen:
- De basiliek en de Heilige Grot in Covadonga bezoeken.
- Met de merenbus naar boven en de makkelijke rondjes rond Enol en Ercina lopen.
- Doorlopen naar de Vega de Ario of de Mirador de Ordiales als je fit bent en het een heldere dag is.
De gids over de meren van Covadonga behandelt de toegangsregels en de wandelingen uitgebreid.
Het centrale massief: Urrieles
Het centrale massief, de Urrieles, is het ruigste van de drie en heeft de hoogste toppen. Torrecerredo is met 2.648 m de hoogste top van het nationale park. Ernaast rijst de berg op die de meeste mensen voor zich zien als ze aan de Picos denken: de Naranjo de Bulnes (Picu Urriellu) is 2.519 m hoog, en zijn westwand is een loodrechte muur van 550 m.
Rond het centrale massief liggen drie heel verschillende toegangspoorten:
- Poncebos en Bulnes in het noorden, aan het Asturische einde van de Careskloof, waar de kabelspoorweg naar Bulnes klimt.
- Caín en het dal van Valdeón in het zuidwesten, het Leónese einde van de Caresroute.
- Fuente Dé in het zuidoosten, in Cantabrië, waar de kabelbaan je op het plateau tilt. De kabelbaan van Fuente Dé klimt 753 m tot 1.823 m in ongeveer 4 minuten.
Vanuit Sotres, een van de hoogste dorpen van Asturië, klimt een weg verder naar de pas van Pandébano, het klassieke vertrekpunt voor wandelaars op weg naar de Naranjo. De pas van Pandébano ligt op 1.212 m.
Het oostelijke massief: Ándara
Het oostelijke massief, genoemd naar het keteldal van Ándara, is het bescheidenste van de drie; het hoogste punt, de Morra de Lechugales, haalt 2.444 m. Het is er rustiger, met oude mijnpaden over de hellingen, en je ziet het het best van onderaf: vanuit Potes, vanuit Santo Toribio en vanaf de wegen van Liébana. Het uitkijkpunt van Santo Toribio kijkt uit op de zuidwand van het oostelijke massief.
Verblijf je in Liébana, dan is het massief van Ándara de muur die je ‘s ochtends ziet. Wandelaars bereiken de berghut ervan, de Casetón de Ándara, vanuit Sotres in de richting van Escarandi.
Drie regio’s, elf gemeenten
Het park ligt in drie autonome regio’s, en de kaart wisselt van taal en wegnummers als je van de ene naar de andere gaat. Het nationale park beslaat 66.030,36 ha in Asturië, León en Cantabrië.
| Regio | Gemeenten in het parkgebied |
|---|---|
| Asturië | Amieva, Cabrales, Cangas de Onís, Onís, Peñamellera Alta, Peñamellera Baja |
| Cantabrië | Camaleño, Cillórigo de Liébana, Tresviso |
| León (Castilië en León) | Oseja de Sajambre, Posada de Valdeón |
Sommige daarvan liggen bijna helemaal in de bergen. Tresviso (Cantabrië) ligt voor 100% binnen het park, en Oseja de Sajambre en Posada de Valdeón (León) liggen ook voor 100% binnen het park. Aan de Cantabrische kant vermeldt de tabel van het park zelf dat 60,69% van het grondgebied van Camaleño in het park ligt.
In de praktijk bepalen de regio’s je reis:
- Asturië is het noorden en westen: Cangas de Onís, Covadonga, de meren, Arenas de Cabrales, Poncebos, Bulnes en Sotres.
- Cantabrië is het oosten: de kloof van La Hermida, Potes, Santo Toribio en Fuente Dé.
- León is het zuiden: de dalen van Valdeón en Sajambre en Caín.
De toegangsstadjes aan elke kant
In het hooggebergte overnacht je niet, tenzij je in een berghut slaapt. De kaart die voor je planning telt, is dus de ring van stadjes en dorpen langs de rand.
| Toegangspoort | Kant | Waarheen |
|---|---|---|
| Cangas de Onís | Noordwest, Asturië | Covadonga en de merenbus |
| Arenas de Cabrales | Noord, Asturië | Poncebos, de Caresroute en Bulnes |
| Sotres | Noordoost, Asturië | Pandébano en de wandelingen naar de Naranjo |
| Potes | Oost, Cantabrië | Liébana, Santo Toribio en Fuente Dé |
| Fuente Dé | Zuidoost, Cantabrië | De kabelbaan |
| Posada de Valdeón en Caín | Zuid, León | Het zuidelijke einde van de Cares |
Cangas de Onís ligt op 87 m en Arenas de Cabrales op ongeveer 140 m; Potes ligt op 291 m. Aan het andere uiterste ligt Fuente Dé op 1.094 m en Sotres op 1.050 m. Onze gids over waar je overnacht vergelijkt deze uitvalsbases uitgebreid.
Rondrijden langs de buitenkant
De ringweg is niet één weg, maar de belangrijkste verbindingen zijn bekend:
- Van Cangas de Onís naar Arenas de Cabrales over de AS-114, waarna de AS-264 over 6 km naar Poncebos loopt.
- Van Potes naar Fuente Dé over de regionale weg CA-185, die Potes en Fuente Dé verbindt; gemeten als fietsklim is hij 22,7 km lang met 809 m stijging.
- Van Liébana naar de Asturische kust door de kloof van La Hermida, langs de Deva.
Reken op de hoge wegen op langzaam rijden. De enige weg naar de meren die openstaat voor privévoertuigen is de CO-4 vanaf Covadonga, en kaartapps kunnen je over paden sturen die voor privéauto’s verboden zijn. In de zomer staat de parkeerplaats van Pandébano heel snel vol, en er rijdt een bus van Arenas naar Poncebos, zodat je bij het begin van de Cares niet hoeft te vechten om een plek. Onze gids over hoe je in de Picos de Europa komt behandelt vliegvelden, bussen en autorijden.
Bezoekerscentra en informatiepunten
Het park heeft aan elke kant centra en kantoren, en daar haal je het best een actuele kaart en vraag je naar de omstandigheden.
| Centrum | Waar | Opmerkingen |
|---|---|---|
| Bezoekerscentrum Sotama | Tama, Cillórigo de Liébana (Cantabrië) | Dagelijks van 9:00 tot 19:30 van 1 april tot 31 oktober; gesloten van 22 december tot 7 januari |
| Casa Dago | Avenida Covadonga 43, Cangas de Onís | Het administratie- en informatiekantoor van het park |
| Centrum Pedro Pidal | Buferrera, bij het Enolmeer | Informatie en in de zomer gratis begeleide wandelingen |
| Kantoor in Posada de Valdeón | El Ferial, Posada de Valdeón | Een kleine tentoonstelling over het ontstaan van de Picos, hun flora en fauna |
Van 1 juli tot 15 september, met Pasen en in nationale lange weekenden heeft het park informatiepunten bij de belangrijkste toegangen. Deze informatiepunten zijn open van 9:00–17:00. Eén informatiepunt staat bij Chorco de los Lobos aan de weg van Cordiñanes naar Caín, en andere staan bij de belangrijkste toegangen zoals Buferrera en Poncebos.
GPS-tracks van de meeste gemarkeerde paden kun je downloaden van de website van het park, en het loont om ze te laden voordat je vertrekt: het mobiele bereik in de Picos is beperkt, maar de verbinding met 112 reikt veel verder.
Uitkijkpunten die je over de weg bereikt
Een goede manier om bij een eerste bezoek de vorm van het gebergte te zien, is rijden langs de uitkijkpunten die het park opsomt. Ze geven je de kaart vanaf de grond.
Asturië
- Mirador de la Reina: de Mirador de la Reina ligt bij km 6,5 van de merenweg en kijkt naar het noorden uit over de dalen.
- Camarmeña: het uitkijkpunt van Camarmeña, in het dorp boven Poncebos, kijkt uit op de Naranjo de Bulnes.
- Pozo de la Oración: het uitkijkpunt Pozo de la Oración in Poo de Cabrales kijkt eveneens uit op de Naranjo de Bulnes.
León
- Mirador de Valdeón: de Mirador de Valdeón ligt naast de weg tussen Panderruedas en Posada de Valdeón.
- Mirador del Tombo: de Mirador del Tombo, aan de weg van Cordiñanes naar Caín, kijkt uit op de toppen van het centrale massief.
Cantabrië
- Mirador del Cable: de Mirador del Cable ligt bij het bovenstation van de kabelbaan van Fuente Dé, met uitzicht over het bovenste stroomgebied van de Deva.
- Santo Toribio: het uitkijkpunt naast het klooster kijkt uit op de zuidkant van het oostelijke massief.
- Llesba: vanaf de pas van San Glorio leidt een pad naar de pas van Llesba, met uitzicht op het oostelijke massief.
Je kant kiezen
De meeste mensen komen voor twee tot vier dagen en kunnen niet alles zien. De kaart wijst drie logische plannen aan:
- De Asturische kant: neem Cangas de Onís of Arenas de Cabrales als uitvalsbasis. Doe de ene dag de meren en de volgende de Cares of Bulnes. Dit is de kant met de beroemdste bezienswaardigheden en de drukste wegen.
- De Cantabrische kant: neem Potes als uitvalsbasis. Rijd door de kloof van La Hermida, bezoek Santo Toribio en neem de kabelbaan van Fuente Dé. Het weer in Liébana is vaak vriendelijker; net als de rest van Liébana heeft Potes een mediterraan aandoend microklimaat waarin wijnstokken groeien.
- De Leónese kant: neem Posada de Valdeón als uitvalsbasis. Het dal van Valdeón ligt tussen het westelijke en het centrale massief en staat bekend als het hart van de Picos de Europa; de Cares stroomt er van zuid naar noord doorheen. Het is de rustigste kant en een goede keuze als je de kloof vanuit het zuiden wilt lopen.
Heb je maar één dag en geen auto, dan is een tour met gids de eenvoudigste manier om één kant goed te zien. De tourpagina toont dagtochten vanuit Gijón, Oviedo en Santander naar de meren, Bulnes en Liébana.
Mist, schaal en afstanden lezen
Kaarten maken de Picos plat. Een kort lijntje op papier kan een klim van duizend meter of meer verbergen. Een paar vuistregels:
- Hoogte telt meer dan afstand. De Caresroute (PR-PNPE 3) is enkele reis 12 km van Poncebos naar Caín, maar het is een laag pad; de wandeling van Sotres naar de berghut van Urriellu is ongeveer even lang en klimt 1.070 m.
- Mist is normaal. Op hoogte zijn zeer dichte mistbanken, plaatselijk encainadas genoemd, heel gewoon, zelfs in de zomer. Word je door mist overvallen, dan is volgens het park het verstandigste om een beetje beschutting te zoeken en te wachten tot hij optrekt, ook als dat uren duurt.
- De paden zijn gemarkeerd, het hooggebergte vergeeft niets. Neem kaarten, een kompas en goede uitrusting mee (bergschoenen, kleding tegen kou en regen, water, eten, een eenvoudige EHBO-set), want het weer kan onverwacht omslaan.
Bekijk de weersverwachting voor elke kant apart op onze weerpagina, want de noordelijke dalen en Liébana kunnen op dezelfde dag totaal verschillend zijn.
Parkregels die je moet kennen
Een paar regels van het park zie je terug op de grond, en het is goed om ze te kennen voordat je plant:
- Geen wildkamperen. Wildkamperen is in het nationale park niet toegestaan; bivakkeren mag boven 1.600 m. Zie onze kampeergids voor campings rond het park.
- Geen drones. Met drones vliegen mag in het nationale park alleen bij beperkt gebruik voor het beheer en bij onderzoek waarvoor toestemming is gegeven.
- Honden aan de lijn. Honden mogen in het nationale park niet loslopen.
- Grotten zijn gesloten. De grotten van het park betreden is verboden zonder uitdrukkelijke toestemming.
Ook paden kunnen dichtgaan. Op 16 oktober 2026 werd gemeld dat de Caresroute tussen Poncebos en Caín volledig was afgesloten voor onderhoudswerk; nadat er een metalen loopbrug was geplaatst waar het pad was verzakt, maakte het park bekend dat de Caresroute over de hele lengte weer open was. Kijk naar de mededelingen van het park voordat je aan een lange wandeling begint.
Veelgestelde vragen
Waar liggen de Picos de Europa? In Noord-Spanje, in het middelste deel van het Cantabrisch Gebergte, waar Asturië, Cantabrië en León samenkomen. De dichtstbijzijnde steden zijn Oviedo en Santander.
Wat is de hoogste top? Torrecerredo is met 2.648 m de hoogste top van het nationale park. Hij staat in het centrale massief.
Hoe groot is het gebied? Het gebergte is een ruwweg rechthoekig blok van ongeveer 20 km van noord naar zuid en ongeveer 35 km van west naar oost. Het nationale park beslaat 66.030,36 ha.
Welke kant bezoek ik het eerst? Voor de meren en Covadonga begin je in Cangas de Onís. Voor de Cares en Bulnes in Arenas de Cabrales. Voor de kabelbaan en Santo Toribio in Potes.
Kan ik dwars door de bergen rijden? Geen enkele weg steekt de hoge massieven over. Je rijdt eromheen, door de dalen van de Sella, de Cares, de Duje en de Deva.
Waar krijg ik een papieren kaart? Bij de bezoekerscentra en kantoren van het park, zoals Sotama bij Potes, Casa Dago in Cangas de Onís en het kantoor in Posada de Valdeón.