Een cabine van de kabelbaan van Fuente Dé aan zijn kabel hoog boven de groene dalbodem, gezien vanaf de top van de rotswand

Natuur

Wandelen in de Picos de Europa: routes, berghutten en regels voorbij de klassiekers

Gepubliceerd 30 september 2026 · Feiten gecontroleerd

De meeste wandelaars in de Picos de Europa beginnen met de Careskloof of een ommetje tussen de meren van Covadonga, en die hebben op deze site allebei een eigen gids. Dit artikel gaat over de volgende stap: de bewegwijzerde routes van het park het hooggebergte in, waar de wandelingen langer zijn, de paden ruiger en het weer meer bepaalt dan je benen.

Het korte antwoord: loop vanaf de meren naar de Vega de Ario of de Mirador de Ordiales; loop in het centrale massief naar de berghut Vega de Urriellu aan de voet van de Naranjo de Bulnes; klim vanaf het bergstation van de kabelbaan van Fuente Dé naar de col Horcados Rojos of daal af door de Puertos de Áliva. De afstanden, tijden en zwaartegraden hieronder komen van de routepagina’s van het nationale park, gepubliceerd door het Spaanse ministerie van Milieu (MITECO), met gegevens over de berghutten van het eigen netwerk van de hutten.

Wandelen in de Picos de Europa in het kort

  • Vega de Ario (PR-PNPE 4): 15,2 km heen en terug vanaf de meren, 610 m klimmen, 6 uur en 30 minuten. Zwaarte: gemiddeld.
  • Mirador de Ordiales (PR-PNPE 5): 20,4 km heen en terug vanaf Buferrera, 641 m klimmen, 6 uur en 30 minuten. Zwaarte: gemiddeld.
  • Vega de Urriellu (PR-PNPE 21): 24 km heen en terug vanaf Sotres, 1.070 m klimmen, 8 uur. Gemiddeld in de zomer, zwaar in de winter; korter vanaf de col van Pandébano.
  • Horcados Rojos (PR-PNPE 23): 11,4 km heen en terug vanaf het bergstation van Fuente Dé, 772 m klimmen, 4 uur en 25 minuten. Zwaarte: gemiddeld.
  • Puertos de Áliva: 14,5 km vanaf het bergstation omlaag naar Fuente Dé, 974 m dalen, 4 uur en 15 minuten. Zwaarte: laag.
  • Ruta de la Reconquista (GR-PNPE 202): 58,6 km van Covadonga naar Cosgaya, te lopen in minstens drie etappes.

Zie de tijden van het park als een basis. Reken er tijd bij voor pauzes en foto’s, en vooral een marge voor het weer.

Zo lees je de zwaartegraden van het park

Het park deelt zijn routes in als laag (baja), gemiddeld (media) of zwaar (alta), en de opmerkingen naast dat label zijn net zo belangrijk als het label zelf. Vega de Ario en Ordiales zijn allebei gemiddeld, maar het park voegt eraan toe dat beide vrij zwaar zijn als je heen en terug op één dag loopt. Urriellu is gemiddeld in de zomer en zwaar in de winter.

Het merencircuit (PR-PNPE 2) is een handige maatstaf voor laag: 5 km voor de lange lus of 3 km voor de korte, goed voor 2,5 uur of 1 uur. Onze gids over de meren van Covadonga behandelt het circuit en de toegangsregels.

Vanaf de meren van Covadonga: het westelijke massief

Beide klassieke wandelingen vanaf de meren beginnen in Buferrera, het eindpunt van de merenbus naast het Enolmeer, dus tijdens de gereguleerde periodes bepaalt de bus de dag (in 2026 van 1 juni tot 18 oktober, plus Pasen, een aantal data in de lente en de feestdagen in december). De eerste bus naar boven vertrekt om 8:00 uit Cangas de Onís en doet er ongeveer 34 minuten over. Van 28 maart tot 30 september gaat de laatste bus naar beneden om 20:50; van 1 oktober tot 8 december om 19:05. Een wandeling van 6 uur en 30 minuten past daar ruim in, maar niet als je laat begint.

Vega de Ario

De route naar de Vega de Ario klimt vanaf de meren naar het hooggebergte van het westelijke massief. Hij is 7,6 km enkele reis en 15,2 km heen en terug, met 610 m klimmen, en het park rekent vanaf Buferrera 3 uur en 30 minuten enkele reis, of 6 uur en 30 minuten heen en terug.

De beloning is het uitzicht. In de woorden van het park is de Vega de Ario een uitstekend uitkijkpunt over de toppen van het centrale massief en het dal van Valdeón: je kijkt over de Careskloof naar het hoogste deel van het gebergte, met onder meer de Torrecerredo, met 2.648 m de hoogste top van het nationale park.

  • De berghut. De hut Marqués de Villaviciosa op de Vega de Ario ligt op 1.630 m en is open van mei tot oktober. Je kunt er slapen en de volgende ochtend toppen in de buurt beklimmen.
  • De Jultayu. Anderhalf uur vanaf de hut ligt de top van de Jultayu (1.940 m), een uitkijkpunt 1.500 m boven de Careskloof.
  • De valkuilen. Let op de afslag bij Llaguiellu op de terugweg en volg de verfmarkeringen. Sneeuw kan het bovenste deel blokkeren, en het advies van het park over mist is onomwonden: vertrek niet.

Mirador de Ordiales

De route naar Ordiales gaat via de berghut Vegarredonda het hooggebergte van het westelijke massief in. Vanaf Buferrera is het 10,2 km enkele reis en 20,4 km heen en terug; wie in Pandecarmen begint, kort dat in tot 7,7 km en 15,4 km. Je klimt 641 m. Reken vanaf Buferrera op 3 uur en 40 minuten enkele reis (6 uur en 30 minuten heen en terug), of vanaf Pandecarmen op 2 uur en 50 minuten (5 uur en 40 minuten heen en terug).

De hut Vegarredonda, op 1.470 m, ligt halverwege en is een goed keerpunt voor een kortere dag. Het park raadt aan om helemaal naar Ordiales door te lopen als er zicht is, en het uitkijkpunt is ook een gedenkplaats: daar rust de markies van Villaviciosa, grondlegger van het nationale park Montaña de Covadonga. Dat is Pedro Pidal, dezelfde man die op 5 augustus 1904 als eerste de Naranjo de Bulnes beklom, en wiens park, bij wet ingesteld op 24 juli 1918, uitgroeide tot het huidige nationale park.

Ook hier is mist de belangrijkste reden om om te keren: het park noemt het een serieus obstakel op deze route.

Onder de Naranjo: het centrale massief

Vega de Urriellu vanaf Sotres of Pandébano

De wandeling naar de voet van de Naranjo de Bulnes (Picu Urriellu, 2.519 m) is de bekendste tocht in het centrale massief. De route van het park, PR-PNPE 21, begint in het dorp Sotres: 12 km enkele reis, 24 km voor de hele wandeling, 1.070 m klimmen, 4 uur omhoog en 8 uur heen en terug. Het pad over de col van Pandébano werd in 1986 geopend, toen de hut werd uitgebreid, als kortere toegang dan de oude aanlooproute.

Een regionale wandelgids raadt aan om op de col van Pandébano zelf (1.212 m) te beginnen, ongeveer 5 km van Sotres, waar een parkeerplaats is. Die is klein: maar 64 plekken voor wandelaars, met gereguleerde toegang, en in de zomer staat hij heel snel vol. Wie ergens anders in de buurt parkeert, riskeert hoge boetes, en campers en tenten zijn er niet toegestaan. Is hij vol, dan komt er door te parkeren in Sotres ongeveer 10 km bij je wandeling. Dezelfde gids rekent ongeveer 40 minuten van Pandébano naar Collado Vallejo, langs de hutten van Terenosa, en daarna 2 uur en 30 minuten via Las Traviesas omhoog naar de berghut.

  • De berghut. De hut Vega de Urriellu ligt op 1.960 m, heeft 96 slaapplaatsen en is open van 15 maart tot 15 december. De rest van het jaar blijft een winterruimte met stapelbedden en dekens open.
  • De wand. De westwand van de Naranjo is een verticale muur van 550 m, en bij de hut sta je pal onder de top.
  • Twee dagen. Het park stelt voor om de wandeling in twee etappes te splitsen met een nacht in de hut, waardoor je ook vroeg aan de afdaling kunt beginnen.
  • Winter. Met sneeuw of ijs is het pad bij Collado Vallejo gevaarlijk, en onder die omstandigheden is het alleen voor bergbeklimmers met ervaring in wintertechniek, met stijgijzers en ijsbijl.

Van Poncebos naar Sotres via Bulnes

Bulnes bereik je meestal met de kabelspoorweg vanuit Poncebos, die onze gids over de Caresroute en Bulnes behandelt, maar je kunt ook lopen. De etappe Poncebos–Sotres van de Ruta de la Reconquista is 9,4 km en duurt 3 uur; het park noemt het de kortste en toegankelijkste etappe. Ze klimt door de Canal del Texu naar Bulnes en gaat daarna verder over de weiden van Pandébano naar Sotres.

Een goede halve dag is: door de Canal del Texu omhoog lopen naar Bulnes en met de kabelspoorweg terug naar beneden; er worden enkele reizen verkocht, voor € 17,61.

Vanaf het bergstation van de kabelbaan van Fuente Dé

De kabelbaan brengt je in ongeveer 4 minuten 753 m omhoog naar het bergstation op 1.823 m, waardoor het hoge terrein van het centrale massief binnen een halve dag lopen ligt. Check de tijden voor jouw datum: van 14 september tot 18 oktober rijdt hij op werkdagen van 10:00 tot 18:00, en vanaf 19 oktober van 10:00 tot 17:00, met de laatste rit omhoog 15 minuten voor sluitingstijd. De kabelbaan sluit op dagen met harde wind. Onze gids over Fuente Dé en Liébana heeft alle details.

Horcados Rojos

Het pad naar Horcados Rojos begint bij het bergstation en klimt naar het hart van het centrale massief: 11,4 km heen en terug, 772 m klimmen en dalen, 4 uur en 25 minuten. Het park noemt het gemiddeld, maar benadrukt dat de hele route door hooggebergteterrein loopt met een flinke klim, en dat het laatste stuk naar de col een steil, stenig pad is.

De col is het doel. Volgens het park is naar de col en terug genoeg; de top erboven is voor goed voorbereide bergbeklimmers. Probeer de route bij sneeuw, ijs of mist helemaal niet.

Puertos de Áliva

Wil je een flinke dag zonder flinke klim, ga dan met de kabelbaan omhoog en loop naar beneden. De route door de Puertos de Áliva, zoals de exploitant van de kabelbaan hem beschrijft, vertrekt bij het bergstation (El Cable), klimt even naar de Horcadina de Covarrobles en daalt dan af door de wijde bergweiden van Áliva, tussen het centrale en het oostelijke massief, en via bos naar Fuente Dé: 14,5 km, 974 m dalen, 4 uur en 15 minuten, zwaarte laag.

  • Korter. Een wandeling heen en terug van het bergstation naar het berghotel van Áliva duurt iets minder dan twee uur.
  • Via Espinama. Je kunt ook het oudere pad naar Espinama volgen, maar dan moet je daarna nog 2,5 km over de weg omhoog naar Fuente Dé.
  • Weer. De exploitant waarschuwt dat hier boven op elk moment van het jaar mist kan opkomen.

Vega de Liordes

Voor een zwaardere dag begint de rondwandeling door de Vega de Liordes te voet in Fuente Dé zelf: eerst naar het zuiden over een pad, dan omhoog naar de hoge weide van Liordes: 11 km, 970 m klimmen en dalen, 5 uur en 30 minuten, zwaarte gemiddeld tot zwaar. De terugweg is de lange afdaling van de Tornos, een zigzagpad dat 900 m terugzakt naar het dal.

De lange: de Ruta de la Reconquista

De GR-PNPE 202 doorkruist de hele Picos van noordwest naar zuidoost, van Covadonga in Asturië naar Cosgaya in Cantabrië: 58,6 km, 2.873 m klimmen en 20 uur en 35 minuten lopen. Volgens het park moet hij in minstens drie etappes worden verdeeld (Covadonga naar Poncebos, Poncebos naar Sotres, en Sotres naar Cosgaya), die je elk los en in beide richtingen kunt lopen.

De naam komt van het verhaal dat hij volgt: de pagina van het park dateert de slag bij Covadonga in 718 (andere bronnen, waaronder de versie die onze merengids volgt, noemen 722) en vertelt dat het verslagen leger over deze bergen vluchtte, om bij Cosgaya onder een aardverschuiving te worden bedolven.

De etappe Poncebos–Covadonga is de serieuze: 26,6 km, meer dan 1.300 m klimmen en evenveel dalen, en bijna 11 uur lopen. Onderweg zijn geen berghutten, dus het park benadrukt dat je moet plannen om bij daglicht aan te komen. Bij elke etappe moet je aan beide uiteinden vervoer regelen.

Berghutten: wat je moet weten

  • Seizoenen. De hutten zijn maar een deel van het jaar bemand: Vega de Ario van mei tot oktober, Vega de Urriellu van 15 maart tot 15 december.
  • Reserveren. Plekken boek je via reservarefugios.com, de boekingssite die het netwerk van de hutten, El Anillo de Picos, opgeeft. Boek in de zomer ruim van tevoren.
  • Buiten slapen. Wildkamperen is in het nationale park niet toegestaan. Bivakkeren mag boven 1.600 m: tenten mogen een uur voor zonsondergang worden opgezet en moeten een uur na zonsopgang weer zijn afgebroken.
  • Water. Door het karst is het hoge terrein extreem droog, en bronnen buiten de dorpen gelden als water zonder gezondheidscontrole. Het park raadt sterk af om te drinken uit bronnen in de lage zones of waar veel vee is. Neem mee wat je nodig hebt.

De regels van het park voor wandelaars

  • Paden. Plan je wandeling en blijf op de bestaande paden.
  • Vuur en water. Geen vuur zonder toestemming en, als algemene regel, niet zwemmen in de meren en rivieren.
  • Honden. Honden mogen nergens in het park los. Op de Caresroute zijn uitrolbare riemen verboden en mag een vaste riem niet langer zijn dan 1,20 m.
  • Fietsen. Fietsen mag niet door het terrein of op voetpaden, en dat geldt ook voor de Caresroute.
  • Grotten. Het betreden van de grotten in het park is verboden zonder uitdrukkelijke toestemming. Wie op het ijs van de ijsgrot van Peñacastil stapt, riskeert een boete van meer dan € 3.000.
  • Drones. Met drones vliegen mag in het nationale park alleen bij beperkt gebruik voor het beheer en bij onderzoek waarvoor toestemming is gegeven.

Mist, weer en veilig blijven

Het park heeft zijn veiligheidsrichtlijnen gepubliceerd omdat er de laatste tijd te vaak ongelukken gebeuren. De kern ervan:

  • Mist. Op hoogte komen zeer dichte mistbanken, plaatselijk encainadas genoemd, heel vaak voor, ook in de zomer. Word je door mist overvallen, dan is het volgens het park het verstandigst om een beetje beschutting te zoeken en te wachten tot hij optrekt, ook als dat uren duurt. Probeer nooit ‘s nachts verder te gaan over onbekend terrein.
  • Telefoon. Het mobiele bereik in de Picos is beperkt, maar de verbinding met 112 is veel ruimer. Dreigt iemand onderkoeld te raken, bel dan 112.
  • Gezelschap. Plan je wandelingen, check de weersverwachting en loop nooit alleen, of laat weten welke route je neemt. Laat je de auto meerdere dagen staan, leg dan achter de voorruit een briefje met je route en data.
  • Uitrusting. Neem kaarten, een kompas, bergschoenen, kleding voor kou en regen, water, eten en een eenvoudige EHBO-set mee. Het weer in het park is onbetrouwbaar, dus een licht regenjack gaat altijd mee in de rugzak.
  • Vallend gesteente. Het risico is er altijd, en het neemt toe op dagen met zware regen of harde wind en op de dagen direct daarna.
  • Kinderen. Kinderen onder de acht moeten altijd aan de hand van een volwassene lopen.
  • Omkeren. Het eigen advies van het park is het onthouden waard: leer omkeren.

Gps-tracks van de meeste bewegwijzerde paden kun je downloaden van de website van het park. Ons artikel over het weer in de Picos de Europa legt de seizoenen en de mist uit, en waar je de bergweersverwachting vindt.

Welke wandeling voor welke wandelaar

  • Voor het eerst in het hooggebergte: de afdaling door de Puertos de Áliva vanaf de kabelbaan.
  • Een sterke dagwandelaar: Horcados Rojos tot aan de col, of de Vega de Ario met de omweg naar de Jultayu.
  • De klassieker: van Pandébano naar de Vega de Urriellu, het liefst met een nacht in de hut.
  • Een dag met laaghangende bewolking: blijf laag. De Caresroute loopt op een lage hoogte waar je het ruwe weer van de hoge zones ontloopt, al neemt het risico op vallend gesteente toe na zware regen.

Dagen met gids en tours

Het bezoekerscentrum Pedro Pidal van het park in Buferrera, bij het Enolmeer, geeft informatie en biedt in de zomermaanden gratis begeleide wandelingen. Voor grotere doelen in de sneeuw of op ongemarkeerd terrein huur je een gediplomeerde berggids in.

De tours op deze site zijn eerder dagen om bezienswaardigheden te zien dan wandeltochten, maar twee ervan komen bij een startpunt van een route. Een dag vanuit Oviedo omvat de kabelspoorweg naar Bulnes, het dorp aan de voet van de Picu Urriellu en een grot met Cabraleskaas, en een dag vanuit Gijón gaat naar de meren van Covadonga, waar het korte merencircuit begint. De tourpagina toont ze allebei met actuele prijzen.

Veelgestelde vragen

Wat is de mooiste wandeling in de Picos de Europa?

Voor wandelaars met een goede conditie is de klassieker de tocht naar de berghut Vega de Urriellu aan de voet van de Naranjo de Bulnes: volgens de tijden van het park 4 uur omhoog vanaf Sotres, minder vanaf de col van Pandébano. Voor weidse uitzichten met minder klimwerk kijk je vanaf de Vega de Ario, vertrekkend bij de meren van Covadonga, recht uit op het centrale massief.

Heb ik een gids nodig om te wandelen in de Picos de Europa?

Niet voor de bewegwijzerde PR-PNPE-routes bij goed zomerweer, als je een goede conditie hebt, een kaart bij je hebt en omkeert bij mist. In sneeuw of ijs vragen routes als Urriellu en Horcados Rojos om wintertechniek, stijgijzers en een ijsbijl, en heb je die niet, dan is een gediplomeerde gids de verstandige keuze.

Mag je wildkamperen in de Picos de Europa?

Nee. Wildkamperen is in het nationale park niet toegestaan. Bivakkeren mag boven 1.600 m, met tenten die niet eerder dan een uur voor zonsondergang worden opgezet en een uur na zonsopgang weer zijn afgebroken.

Wat is de beste tijd om te wandelen in de Picos de Europa?

Van eind voorjaar tot begin herfst, wanneer de berghutten bemand zijn: de Vega de Ario is open van mei tot oktober, Urriellu van 15 maart tot 15 december. Buiten die periode kan sneeuw de hoge paden blokkeren, en mist is in elke maand mogelijk.

Zijn honden toegestaan op de paden?

Ja, aan de lijn. Honden mogen in het nationale park niet los, en op de Caresroute zijn uitrolbare riemen verboden en mag een vaste riem niet langer zijn dan 1,20 m.